Sanga sa Basang Lupa at Iba Pang Kuwento by Jim Pascual Agustin

Unang nakilala si Jim Pascual Agustin bilang makata, at ngayo’y nagpapakilala siya bilang kuwentista sa "Sanga sa Basang Lupa at iba pang kuwento." Dito makikitang tumutulay ang diwa ng pagkamakata sa kanyang mga kuwento: may ingat siya sa pagdidisenyo ng talinghagang aagapay hindi lang sa mga imaheng tatatak sa kamalayan, kundi pati sa mismong dinidiskurso ng mga imahe. Kaya papasukin na ang mga mariposa ng gunita, ang mga nagsasalitang kumpol ng mga kawayan, ang nagsasangang landas ng tubig sa kalsada, ang impit na halakhak at pait ng mga musmos na binabawian ng kawalang-malay. May talas ng pandinig si Agustin sa awtentikong dayalogo, laging organiko ang sibol ng kanilang pananalita, lente’t pulso ng kanilang pagkatao. May sikhay rin ang kuleksiyon—masinop na tinipon ang mga akdang nasulat na may dalawang dekada na rin ang nakalilipas, at marahil kaya rin naman pinagpasyahang ilimbag ay sapagkat naniniwala ang awtor na hindi naman kumukupas ang mga pag-iral na nasa sitwasyon, na nasa tauhan, na nasa mundong ipinamamalas.
—Luna Sicat Cleto

May iba’t ibang anyo ng pagharap sa kamatayan sa mga kuwentong naririto. Karaniwa’y biktima ng karahasan. Kapamilya. Kalaro. Kapitbahay. Mga kababayan. Kahit ang hindi talaga kakilala nang personal. Naratibo ito ng mga pagtatangkang magpatúloy ang búhay, samantalang nagtatagisan ang totoong-totoong daigdig sa isang banda, at ang pahiwatig ng pantastiko sa kabila. Paalala ang mga kuwentong ito ng mga hindi kayang paslangin ng kamatayan, tulad ng mga multong kinakatha ng ating buhay na modernisado’t patuloy na naisasantabi.
—Edgar Calabia Samar

Tinuruan tayong matakot sa mga multo, tiyanak, aswang, at kung ano-ano pa. Tinuruan din tayo ng trick or treat o buhay ng mga santo. Ang hindi itinuro sa ati’y ang katotohanang ayaw nating makita, o itinatanggi, ang mga dislokasyon sa ating panahon. Nasa tabloid ang ilang balita, at ang mas marami sa mga nakakatakot na balita ay nasa damdamin ng mga taong biktima ng dislokasyong nagaganap sa kanilang buhay, dislokasyon sa kanilang komunidad, dislokasyon sa pamilya, at ang masaklap, dislokasyon sa sarili. At ang mga fiksyunal na realidad na ito’y isinulat ni Agustin, dalawang dekada na ang nakakaraan. Kay dami niyang nakikita. Nakakatakot, kay dami pang dapat nating alamin sa ating panahon.
—Jun Cruz Reyes