Manansala ni Enrique S. Villasis

You get a sense of what this ambitious sequence wants to achieve, but not by mere description or personal reflection. There is a necessary break that comes with the transposition of form, a kind of reassembling to make the subject matter his own... what draws other readers to these poems is the aspiration to freedom that they articulate, which resonates so deeply with our time.
— Bernard Kean Capinpin
Imagining an entire sequence is difficult enough, even more so when the verses are ekphrastic ruminations on the oeuvre of a visual artist. Villasis accepted the challenge and does this triumphantly, surefootedly, in Manansala. This ambitious collection not only chronicles our national artist’s body of work but also carefully curates them for the reader, in the manner of poetry that involves the self, interweaves the past with the now, and patronizes the timelessness of art imagined and reimagined in literature.
— Joel M. Toledo
Hindi na talaga si Mang Enteng Manansala ang binabasa ko rito kundi ang ang matinding pagsipat at pagtitig ni En Villasis sa sariling niyang sining, kahit ang solidong basehan nito ay ang malawak na sakop ng pintura ni Manansala. Siyempre si Manansala ang tanging paksa ng pagtula na En, ngunit, pakli ni En, “sanay na sanay na akong magsinungaling: itago
Sa singit-singit ng mga talinghaga ang tunay na nadarama. Ang pagpuputol sa mga kahulugan. Sa mga taludtod...” Nagmimistulang arlikin o pusóng ang makata sa pakikipaglaro sa bista at bisyon ng pintor, may dala siyang salamin, at ipinapatama sa liwanag araw upang magningas ang repleksiyon―—literal man o patalinghaga. Kayâ basahin itong koleksiyon na may kuwidaw at paghamon sa sarili. Isang Hydra—―halimaw na maraming ulo―—ang tulang eksphrasis. Subalit dapat ay kontrolado ito ng makata upang hindi siya lamunin o maligaw ng landas. At si En Villasis ay walang-dudang isang maestro.
— Marne Kilates